Wat een jaar, wat een indrukken en wat een wereldje! Cameretten heeft absoluut de meeste invloed gehad op mij als theatermaakster, als persoon en als duomaatje van Hennie. Aan het begin denk je nog: 'waaaaaaaah', 'waaaaaaah we zijn door', 'het is goed genoeg', 'alles is helder' en dan.... word je geconfronteerd met meningen, van een andere regisseur, van andere cabaretiers, van het publiek, van journalisten, van organisatoren EN van elkaar: Hoezo moet dit eruit? Waar het over gaat? Ja dat is toch duidelijk? De verhaallijn, nou gewoon? Duidelijkheid en absurdisme? Wat gaan we doen? Veranderen? Wie ik? Het voelt als kruipen door de modder, vechten tegen molens, een huwelijk een tweede kans geven, angst en onzekerheid slaan toe. Twee keer een try out, daarnaast ook 'gewoon' 40 uur per week blijven werken, repeteren, werken, repeteren, werken, repeteren.. MOE en dan de vraag: 'Wil ik consultant of cabaretière zijn?' Vrijdag 25 november was het zover: op het podium in het nieuwe Luxor! WOUW, ik voel me rijk en ik heb dan ook met volle teugen genoten...en toen wist ik het! ......Ik word moeder!